مواقعه نمود ازدواجش با هند بهم نمىخورد . سپس مرحوم شارح مىفرماين : حكمى كه در دو صورت ذكر گرديد يعنى بطلان عقد در صورت تقدم وطى بشبهه يا زنا و عدم بطلانش در فرض تأخر مطابق با قول اصح مىباشد و بواسطه اين رأى و گفتار ميتوان بين اخبار را كه برخى از آنها بر منع و بطلان عقد بطور مطلق دلالت داشته و بعضى بر عدم منع و بطلان بطور مطلق دلالت دارند جمع نمود و گفت : اخبارى كه دلالت بر منع و بطلان عقد دارند ناظر به صورتى هستند كه وطى بشبهه يا زنا مقدم بر عقد بوده است و اخبارى كه دلالت بر عدم منع و بطلان آن دارند حكم صورت و فرضى را بيان مىكنند كه وطى بشبهه يا زنا بعد از عقد صورت گرفته‌اند . قوله : الموطوئة بهما : ضمير تثنيه به [ شبهه ] و [ زنا ] راجعست قوله : على ابيه و ابنه : ضميرهاى مجرورى به [ واطى ] راجعند قوله : و عليه امّها و بنتها : ضمير در [ عليه ] به واطى و در [ امّها ] و [ بنتها ] به موطوئه راجعند . قوله : و لو تأخر الواطى فيهما : ضمير تثنيه به [ شبهه ] و [ زنا ] راجعست . قوله : هذا هو الاصح فيهما : مشار اليه [ هذا ] حكم به صحت و فساد عقد بوده و ضمير تثنيه در [ فيهما ] به دو فرض مذكور راجع است يعنى فرضى كه وطى قبل از عقد بوده و نيز صورتى كه عقد قبل از وطى باشد . قوله : و به يجمع بين الاخبار الخ : ضمير در [ به ] به